قانون هماهنگی با جهان هستی: قانونی دیگر برای موفقیت
ساعت ٩:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٧/٩ 

با کمی تامل می دانیم مالک تمام آسمانها و زمین خداوند است.خداوند هرگز نمی میرد.خداوند هرگز نمی خوابد.بینایی و شنوایی خداوند و آگاهی او بر امور مطلق است.در تمام زمانها و مکانها جاری است.از من انسان که حتما روزی خواهم مرد، مرا شبانه روز ساعاتی خواب فرا خواهد گرفت، و بینایی و شنوایی من محدود در زمان و مکان خاص است.پشت اون دیوار رو نمیتونم ببینم که چه کسی پنهان است و صدای آدمای کوچه بغلی رو نمیتونم بشنوم، تا حیوانات و گیاهان و موجوادت بی جان همگی محکوم به مرگ و محدود در زمان و مکانیم.

پس خداوند مالک تمام آسمانها و زمین است.

با این همه نقص در برابر خداوند،آفریننده ما اوست.در وجود ما قابلیت رشد و بهتر شدن را قرار داده است و وجود ما هم قابل بهتر شدن است و هم قابل بدتر شدن.

من انسان را اشرف مخلوقات قرار داد از این جهت که قوه اختیار را در من نهاد.حیوانات و گیاهان و موجوادت بی جان به غریزه ای در انها نهاده شده تسبیح خداوند میگویند،چون این قانون جهان هستی است که برای پیشرفت و بقا نیازمند موجودی بی نیاز و خالق خود هستیم.

و من انسان یا با بقیه جهان هستی در تسبیح خداوند هماهنگ میشوم و من هم تسبیح گوی خدا میشوم و یا در این ارکستر ساز خود را می نوازم و انگاه است که در موفقیت جایی ندارم و طرد میشوم از گروه هماهنگ جهان هستی.

یسبح لله ما فی السموات و ما فی الارض و یا سبح لله ما فی السموات و ما فی الارض به تکرر در قرآن آمده است.(تمام اسمانها و زمین تسبیح گوی خداوند هستند).

 از این ایات چنین بر می اید که جهان هستی و موجودات ان دارای شعور و احساس هستند. در سوره یس می خوانیم دست و پای ما بر کارهایی که ما کرده ایم شهادت خواهند داد.

اگر من انسان میخواهم زمین و زمان و مکان همگی موجودات در جهت موفقیت من حرکت کنند و اوضاع آن گونه پیش برود که من به موفقیت دست پیدا کنم و من در روی زمینی که  بر روی آن راه می روم احساس آرامش و لذت زندگی  بکنم با جهان هستی هماهنگ باشم در تسبیح خداوند.

یاد خدا باشم در همه احوال مانند تمام موجودات. خدا را در نظر بگیرم در اعمال و رفتار و گفتار و تصورات و گمان هایم تا در ارکستر جهان هستی ساز مخالفی نزده باشم. و انگونه است که زمین دریا خاک اب و باد و همه و همه در کنار من خواهند بود تا به ارامش برسم و موفقیت.موفقیتی که در انتهای ان ارامش باشد و لذت نه موفقیت های ظاهری که در ان احساس پوچی بکنم.

انجام آن کارهایی که خداوند گفته بکنم مخصوصا نماز.

و ترک آن کارهایی که خداوند گفته نکنم.ترک گناهان و توبه.

اگر گناه بکنیم ساز مخالف با جهان هستی زده ایم  و غریبه میشویم با این جهان.

به قول باباطاهر: مکن کاری که پا بر سنگت آیو

جهان با این فراخی تنگت آیو